Strop kondygnacyjny

construction-site-1205047__340Strop między kondygnacyjny wykonuje się układając drewniane belki na wewnętrznych ścianach nośnych i na podporach belek zlokalizowanych w ścianach zewnętrznych budynku. Rozstaw i przekrój belek zależy od wielkości obciążeń i długości elementu. Przestrzeń między belkami wypełnia się wełną mineralną. Od dołu montuje się płyty G-K stanowiące sufit. Na górnej powierzchni belki montuje się płyty poszycia z płyt OSB, następnie w zależności od przeznaczenia pomieszczenia jak i indywidualnych wymagań inwestora, warstwy wykończeniowe (np. biała podłoga, płytki ceramiczne na podwójnej płycie poszycia przełożonej izolacją przeciwwilgociową).  Cały dom zwieńczany jest dachem, którego konstrukcja, tak jak reszty domu, wykonana jest z drewna. Więźba dachowa jest dodatkowo ocieplona płytami z wełny mineralnej. Od wewnątrz montowane są płyty G-K, które stanowią sufit. Dach z zewnątrz pokrywany jest ceramicznymi lub cementowymi dachówkami montowanymi na łatach. Jak łatwo zauważyć domy drewniane, które posiadają szkielet drewniany nie muszą koniecznie być wykańczane drewnem. Drewniany jest tylko szkielet domu, wykończenie zależy głównie od naszych własnych potrzeb i gustów.   Adaptacja poddasza jest dla wielu osób doskonałym rozwiązaniem na powiększenie powierzchni swojego mieszkania czy możliwością na ciekawe i nowoczesne mieszkanie znajdujące się na strychu. Aby jednak móc rozpocząć prace remontowe w pierwszej kolejności należy dowiedzieć się, jakie formalności należy spełnić oraz wiedzieć, jakie prace budowlane czy remontowe są niezbędne. Pracę nad adaptacją poddasza mogą przebiegać od momentu, w którym właściciel uzyska zgodę na zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń. W przypadku kiedy podczas prac remontowych nie zostanie naruszona konstrukcja budynku, nie potrzebne jest pozwolenie budowlane. Jeżeli natomiast właściciele zdecyduje się na przebudowę poddasza, musi sporządzić projekt, a następnie złożyć wniosek o pozwolenie na budowę.  Po otrzymaniu niezbędnych dokumentów można przystąpić do prac, dzięki którym będzie można zamieszkać na zaadaptowanym poddaszu. W pierwszej kolejności należy określić wysokość pomieszczenia głównego lub wszystkich pomieszczeń, jeżeli na poddaszu znajduje się ich więcej. Średnia wysokość poddasza powinna wynosić około 200 cm. Należy pamiętać, że wysokość, która jest niższa niż 190 cm nie jest zaliczana do danego pomieszczenia.  Przy adaptacji mieszkania niezbędna jest również konsultacja z konstruktorem. Określi on bowiem, że strop, który znajduje się na poddaszu jest odpowiedni do tego, aby utrzymać zmiany, które pojawią się w konstrukcji poddasza. Jeżeli strop znajdujący się na strychu jest drewniany, trzeba będzie go umocnić. Prac tych nie trzeba będzie przeprowadzać, jeżeli strop jest żelbetowy lub ceramiczny. Decydując się na remont mieszkania na poddaszu należy sprawdzić również dach. Nie tylko jego konstrukcję, ale również ocieplenie. Jeżeli należy je umocnić, najpierw należy zdecydować się na izolację przeciwwilgociową, a następnie przystąpić do ocieplenia dachu. Można tego dokonać z pomocą płyt z wełny mineralnej lub z wełny szklanej. Ocieplenie powinno być wykonane starannie, szczególnie w miejsca, gdzie jest możliwa utrata ciepła, czyli w pobliżu komina, czy okien.  Podsumowując, prace przy adaptacji poddasza powinny wykonywane być w kolejności, od wykonania kanałów wentylacyjnych, wyrównanie stropu i ułożenie izolacji po wykonania ścian działowych, sufitu, a także ułożenie dodatkowego ocieplenia, położenie podłóg czy drobne prace wykończeniowe. Jeżeli właściciele poddasza nie znają się na budownictwie, warto wynająć do tego ekipę remontową, która ma doświadczenie w tego typu pracach. Mieszkania, w których znajduje się duża ilość skosów są bardziej wymagające, a do ich remontu warto używać mocniejszych materiałów, które sprawdzą się na wiele kolejnych lat.  Kiedy właściciel zdecyduje się na adaptację poddasza w większości, przy wykończeniu wnętrza, będzie pracował na płytach gipsowo-kartonowych. Należy zatem zwrócić uwagę nie tylko na konstrukcję, na której płyty zostaną zamontowane, ale również na elementy wykończeniowe i środki, które będą używane. Masy gipsowe, które będą pokrywać płyty powinny być dostosowane do podłoża. Tańsza gładź szpachlowa może spowodować w przyszłości pękanie na stykach, co głównie zaburzy efekt wizualny.

admin / 4 października 2014 / budownictwo, dom, materiały / 0 Comments

Trendy w branży budowlanej

gothenburg-977355__340Jeżeli zdecydowaliśmy się na budowę własnego domu i czytamy jakie trendy obecnie obowiązują w branży budowlanej na pewno trafimy na duży wybór domów drewnianych wyknanywanych w technologii szkieletu drewnianego. Ta technologia zdobywa w naszym kraju coraz większą popularność i dobrze byłoby wiedzieć na czym ona polega.  W tego typu konstrukcjach dach, ściany i stropy konstruowane są z małogabarytowych elementów drewnianych. To właśnie określane jest jako lekki szkielet drewniany. Konstrukcję nośną dla szkieletu stanowią betonowe ławy fundamentowe zbrojone konstrukcyjnie, oraz murowane lub wylewane ściany fundamentowe zwieńczone żelbetowym wieńcem obwodowym.  Ściany zewnętrzne budynku wykonane są z poziomej podwaliny, do której montowane są drewniane słupki konstrukcyjne o rozstawie 40-60 cm, zwieńczone oczepem. Przestrzeń między słupkami wypełniana jest wełną mineralną. Na słupki od zewnętrznej strony montowane są płyty poszycia OSB 3, folia wiatroizolacyjna i izolacja termiczna (styropian ryflowany). Dzięki temu dom posiadający szkielet drewniany jest odporny na wychładzanie spowodowane dużym wiatrem i zachowuje ciepło wewnątrz pomieszczeń. Z zewnątrz do wykończenia elewacji można użyć różnych materiałów, np. tynku akrylowego lub okładziny drewnianej. Decyzja w tym zakresie jest pozostawiana inwestorowi.  W ścianach wewnętrznych domów posiadających szkielet drewniany montuje się folię paroizolacyjną i płyty G-K. Konstrukcja ściany wewnętrznej jest wykonana tak samo jak zewnętrznej. Podwalina z słupkami konstrukcyjnymi i oczepem. Płyty G-K są montowane na tych słupkach.   Beton komórkowy jest rodzajem lekkiego betonu, materiału budowlanego otrzymywanego poprzez wprowadzenie powietrza do plastycznej mieszanki cementowej za pomocą reakcji chemicznej. Najczęściej stosowany jest proszek aluminiowy dodawany do mieszanki piasku, wapna, cementu i wody.  Aluminium silnie reaguje z wapnem, przez co betonowa masa ulega spienieniu, w wyniku czego powstają w nim jednorodne pory, zwane komórkami (gazobeton). Innym sposobem otrzymania betonu komórkowego jest dodanie do mieszanki czynnika pianotwórczego, który wprowadza pęcherzyki podczas mieszania przy dużej prędkości (pianobeton).  Po związaniu beton komórkowy formowany jest w bloczki, płytki i kształtki. Najczęściej wykorzystywane są bloczki i bloki modułowe (większe) do budowy ścian jednowarstwowych lub wielowarstwowych, które mogą mieć gładkie bądź wyprofilowane krawędzie (łączenie pióro-wpust).  Ściany zewnętrzne zbudowane z betonu komórkowego posiadają niską przewodność cieplną w przegrodach (dobrze chronią przed wysokimi temperaturami – zarówno dodatnimi jak ujemnymi). Zależnie od gęstości beton komórkowy może mieć różne odmiany (od 300 do 800 kg/m³). Im wyższa odmiana, tym większa gęstość i nośność elementu, ale słabsza izolacyjność termiczna. Natomiast dobrą izolacyjnością akustyczną odznaczają się materiały o dużej gęstości i masie, a więc takie, które są słabym izolatorem termicznym. Materiał ten zapewnia dobrą ognioodporność.   Lekki beton komórkowy jest łatwy i szybki do murowania: w prosty sposób poddaje się obróbce za pomocą zwykłych narzędzi stolarskich, wymaga jednak dużej precyzji, gdyż bloczki łączy się na zaprawę klejową, a to wymaga stałej kontroli wypoziomowania poszczególnych warstw muru i szlifowania każdej z nich. Spoina musi być zawsze tej samej grubości (specjalne narzędzia – packi zębate lub skrzynkowe podajniki zaprawy). Jednym z utrudnień w trakcie budowy jest konieczność zabezpieczenia zbrojenia w betonie komórkowym, gdyż szybko ulega korozji.  Największym atutem powstawania budynku, którego podstawowy element stanowi beton komórkowy jest zaoszczędzony czas, który można poświęcić na dalsze wykończenia.  W budownictwie jednorodzinnym beton komórkowy, pod pewnymi względami przewyższa tradycyjne materiały budowlane. Cieńsze ściany jednowarstwowe (szerokość bloczka – 30-42 cm) nie wymagają docieplania oraz dają większą powierzchnię użytkową wewnątrz budynku. Bloczki murowane na cienką zaprawę klejową, ściśle przylegające do siebie, bez spoin pionowych (zastąpionych systemem pióro-wpust) stanowi skuteczniejszą zaporę dla ciepła niż tradycyjna zaprawa, przez którą ciepło bardzo łatwo ucieka. Jest to szczególnie istotne w domach jednorodzinnych, gdzie powierzchnia ścian zewnętrznych jest bardzo duża.  Beton komórkowy może być zastosowany również w ścianach piwnicznych i fundamentowych. Wtedy jednak trzeba zabezpieczyć go przed zawilgoceniem za pomocą izolacji. Materiał ten sprawdza się także w ścianach działowych, które są łatwiejsze do ewentualnego demontażu niż tradycyjne ściany.  W budownictwie jednorodzinnym beton komórkowy stosowany jest również w formie gotowych elementów: nadproża, kształtki, elementy docieplenia wieńca, płyty stropowe i dachowe.

admin / 22 sierpnia 2014 / budownictwo, dom, materiały / 0 Comments